Niepubliczne Przedszkole Katolickie Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej


PRAWA DZIECKA


   „Prawo” - normy postępowania wydane lub nauczone przez władzę

 państw. Normy te zabezpieczają interesy określonych sił

 społecznych i służą jako środek celowego oddziaływania na

 stosunki społeczne.

Plakat


   „Prawo człowieka” - zespół podstawowych niezbywalnych

 i uniwersalnych praw przysługujących człowiekowi

 bez względu na rasę, kolor skóry, płeć, poglądy itp.

 


   Życiorys Janusza Korczaka niezwykłego pedagoga jest

 przebogaty, wiele stronic już o nim napisano. Po

 przeczytaniu jego biografii, warto zadać sobie pytanie,

 kim był ten człowiek? Co uczyniło go niezwykłym?

 Co powiedział o dziecku? Ogólnie można stwierdzić:

 Janusz Korczak miał niezwykłą umiejętność wczuwania się

 w mentalność dzieci, trwania z nimi w nieustannym dialogu.

   Był wspaniałym obserwatorem dziecka oraz nieugiętym

 obrońcą jego praw. Ponad tym wszystkim zda się górować

 heroiczna wierność, aż po męczeńską śmierć. Na propozycję

 ucieczki przed zamknięciem w murach getta, odrzekł:

 niestety, trzeba dać pokrycie na to, co w ciągu życia

 wyznawałem i głosiłem - to jest wierność dziecku

 - człowiekowi.

   Dziecko jest człowiekiem - hasło to przewija się jak nić

 przewodnia poprzez wszystkie dzieła i życie tego pedagoga.

    Korczak uważał, że społeczeństwo odmawia dzieciom praw

 ludzkich. Stąd bierze się u dorosłych lekceważenie a nawet

 pogarda wobec dzieci.

   Ten „ojciec dzieci” był człowiekiem szczęśliwym, bo posiadał

 świadomość, że większym szczęściem jest dawać, niż brać.

 A wszystko, co miał najlepszego, szczodrą ręką rozdawał

 „maluczkim”, których nie szukał w bogatych salonach, ale

 w ubogich piwnicach, strychach.

   Zawsze stawał po stronie wydziedziczonych i pokrzywdzonych,

 uzdrawiał chore dzieci, rozdawał lekarstwa itp.

   Współcześni przypisują Staremu Doktorowi (Korczakowi)

 tytuł Obrońcy Praw Dziecka.

Dziewczynka


Korczakowskie prawa dziecka i ich aktualizacja

we współczesnej pedagogice.


   Spośród wielu praw dziecka, o których pisał i mówił,

 i o które walczył, jako zasadnicze wymienia się:

 01. Prawo do szacunku. Prawo to najbardziej lekceważone

 i najmniej popularne we współczesnym świecie. Stary Doktor

 apelował do dorosłych i domagał się szacunku dla

 dziecka - człowieka. Szacunku dla jego niewiedzy,

 dla wysiłku poznawania, dla jego skromnej wartości,

 szacunku dla tajemnic i wahań, ciężkiej pracy wzrostu.

 Ważne jest uznanie inności, każdego "malca",

 jego podstawowych potrzeb.

 02. Prawo do niewiedzy. Dla kilkuletniego dziecka

 nie wszystko jest proste i jasne jak nam się wydaje.

 Potrzeba wielkiej wyrozumiałości i cierpliwości

 wobec niekończących się pytań dzieci, one mają do tego prawo,

 gdyż otaczający ich świat jest nieznany.

 Wiele błędów w ich postępowaniu wynika z niewiedzy.

 Poprzez zajęcia prowadzone w różnej formie oraz

 zabawę - każde dziecko cierpliwie, z pomocą wychowawców,

 uczy się tajników życia. Niepokojem może napawać fakt,

 iż rodzice w swoich marzeniach chcą mieć dzieci

 zdolne i wszystkowiedzące.

 03. Prawo do niepowodzeń i łez. Trzeba cierpliwie czekać,

 aż dziecko wydorośleje, nabierze doświadczenia życiowego

 i rozumu. Niekiedy wystarczy poczekać i okazać

 trochę wyrozumienia, bo nawet najlepsi mają swoje złe dni,

 kiedy wszystko się wali i sami nie wiedzą dlaczego.

 Nie wolno spodziewać się natychmiastowej zmiany.

 04. Prawo do własności. Ten, kto obserwował dzieci,

 zauważył, że każdy kamyczek, rysunek, znaleziony przedmiot

 to dla dziecka skarb. Dobrze, iż w przedszkolach

 coraz częściej pojawiają się półeczki dla każdego dziecka,

 własne teczki, które z każdym dniem pęcznieją w dzieła.

 Poszanowanie prawa do własności jest konieczne

 zarówno ze strony nauczyciela jak i rodziców.

 05. Prawo do tajemnicy. Dzieci w przedszkolu już nawet

 najmłodsze, mają swoje tajemnice osobiste, rodzinne

 czy koleżeńskie. Dziecko w swej szczerości często

 dzieli się wydarzeniami rodzinnymi. Nauczyciel

 szanując jego tajemnicę, uczy swą postawą,

 że są sprawy o których nie mówi się wszystkim.

 06. Prawo do radości. Umiejętność odczuwania radości

 wydaje się cechą lub nastawieniem, które towarzyszy nam

 od dzieciństwa. Szczęście ma swoje źródło w naszym wnętrzu.

 Warto podkreślić fakt, że początkiem wszelkiego szczęścia

 i rozwoju jest radosna samoakceptacja w myśl współczesnej

 psychologii. Sztuką radowania się należy zarażać małe istoty

 z którymi przebywamy, by dać im przekaz, że uśmiech

 ich obowiązuje. Niekiedy nierozumna miłość odbiera dziecku

 radość pokonywania trudności, satysfakcję z samodzielnego

 radzenia sobie, odkrywania i poznawania. Dla własnej wygody

 rodzice wyręczają je w czynnościach samoobsługowych,

 odbierając im chęć do samodzielnych prób.


©Andre 2018